Bemind Novels
← ทุกตอน
ไซไฟ3 นาทีEnglish

ดวงไฟขัดข้อง

วงแหวนเก้าถูกบอกว่าเป็นปัญหาเล็ก ๆ อิลเซอเดินกลับบ้านผ่านความกลัวของผู้คน

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
ดวงไฟขัดข้อง

พออิลเซอปีนออกมาจากชั้นหอจดหมายเหตุ สภาก็ประกาศแล้ว

เธอได้ยินก่อนเห็น เสียงผู้ประกาศแบนราบ ก้องไปตามความโค้งของทางเดิน ใต้ดวงไฟที่ดับ ชายหนุ่มในเสื้อคลุมสีเทาของสภายืนบนลังที่คว่ำไว้ อ่านจากการ์ด คนแน่นรอบตัวเขาจนไหล่ชนไหล่ เงียบเหมือนกลั้นหายใจ

"โดยคำสั่งของสภา เกิดข้อขัดข้องกับดวงไฟของวงแหวนเก้า เป็นข้อขัดข้องเล็กน้อย วิศวกรกำลังแก้ไข จะแจกตะเกียงพกพาที่ศาลาเขต ขอให้ประชาชนดำเนินชีวิตตามปกติ"

เขาอ่านสองรอบ รอบที่สอง เสียงเขาสั่นตรงคำว่า เล็กน้อย

อิลเซอยืนอยู่ริมฝูงชน ไม้ขอพาดบ่า สองมือว่างเปล่า

ข้อขัดข้องของดวงไฟ

นั่นคือสิ่งที่เธอบอกแผงสถานะเมื่อเช้า ไม่น่าเป็นไปได้ และตอนนี้สภามาบอกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาและเล็กน้อย ไม่ใช่ความผิดของใคร ปากเดียวกับที่รู้มาสิบปีแล้วว่ายานกำลังเลี้ยว

"ฝีมือวิศวกรนั่นแหละ" ชายข้างตัวพูดกับอากาศ "พูดกันมาหลายปีแล้ว สายไฟเก่า"

"แม่ฉันว่านี่คือจุดจบ" หญิงคนหนึ่งพูด แล้วถูกชู่ให้เงียบ

อิลเซอไม่พูดอะไร มือของเธอยังจำน้ำหนักของแผ่นกระจกอุ่น ๆ ได้ และเธอเรียนรู้เร็วว่าความลับหนักแค่ไหน ไม่ใช่เพราะมันใหญ่ แต่เพราะต้องยืนข้างคนธรรมดาอีกเท่าไรขณะแบกมันไว้


วงแหวนเก้าไม่เหมือนตอนที่เธอจากมา

มันยังเป็นบ้านของเธอ ระเบียงเดิม แม่น้ำเดิม หน้าต่างเดิม แต่ตอนนี้ทุกบานเปิดอยู่ และทุกบานมีคนยืน พวกเขาเรียกกันข้ามช่องว่างด้วยเสียงต่ำ ส่งตะเกียงมือต่อมือตามสะพาน เหมือนส่งถังน้ำดับไฟ คนทำขนมปังแจกขนมปังเช้าฟรีโดยไม่มีใครขอ

นั่นคือส่วนแปลกและส่วนดี ความกลัวทำให้พวกเขาใจดี

เธอเดินช้า ๆ แบบที่คนจุดไฟเดิน มองขึ้นข้างบน ผู้คนพยักหน้าให้ หญิงชราคนหนึ่งคว้าแขนเสื้อเธอ

"เธอคือเด็กของดวงเก้า-สิบสี่ บอกหน่อยสิคนจุดไฟ เธอต้องรู้" มือแกสั่น "มันจะกลับมาไหม"

อิลเซอมองใบหน้าแก เหี่ยวย่นและซีดในแสงตะเกียง แล้วบอกความจริง เพราะเธอไม่มีคำโกหกที่ดีกว่านี้

"หนูไม่รู้ค่ะ"

"อย่างน้อยเธอก็ซื่อสัตย์" แกลูบแขนเสื้อเธอ ราวกับเธอต่างหากที่ต้องการปลอบ "ไปเถอะ ต้องมีใครสักคนขึ้นไปแก้มัน"

อิลเซอเดินต่อ เธอเดินมาครึ่งทางถึงรู้ตัวว่าไม่ได้พูดว่า หนูกำลังพยายาม


บ้านของเธออยู่ชั้นระเบียงที่สาม สองห้องกับครัว เธอไม่เคยจุดตะเกียงในนั้นเลยตลอดชีวิต เพราะไม่เคยต้องใช้

เธอกำลังควานหาไม้ขีด เมื่อได้ยินเสียงเคาะ

เสียงเล็ก ๆ จากระเบียง ต๊อก ต๊อก ต๊อก

เด็กผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่บนราว

อายุราวหกขวบ ผมดำ เท้าเปล่า ชุดนอนผ้าฝ้ายที่เคยเป็นสีฟ้า เธอกอดตะเกียงที่ใหญ่กว่าหัวไว้ทั้งสองมือ และเคาะฐานตะเกียงกับราวระเบียงเป็นจังหวะเล็ก ๆ อดทน ราวกับพยายามปลุกมัน

"เธอนี่เอง" อิลเซอพูด เธอต้องพูดอะไรสักอย่าง และมันเป็นประโยคที่โง่ที่สุดที่เธอจะพูดได้

"หนูถามว่าทำไมยังเป็นกลางคืน" เด็กพูดโดยไม่หัน "พี่ไม่ตอบ"

"พี่กำลังทำงานอยู่"

"ทุกคนก็ทำงานกันอยู่" เด็กยักไหล่นิดเดียว "พี่ซ่อมได้แล้วหรือยัง"

อิลเซอเดินข้ามระเบียงไปนั่งข้าง ๆ ใกล้พอจะไม่ทำให้ตกใจ ไกลพอจะไม่เบียด แสงตะเกียงทอดเหลืองต่ำบนใบหน้าเด็ก

"ยังจ้ะ"

"พี่จะซ่อมไหม"

เธอนึกถึงพยาน สัญญาณ และเส้นโค้งแปดองศา นึกถึง อย่าบอกใคร นึกถึงมือเล็กของเด็กคนนี้

"พี่จะไปหาว่าเกิดอะไรขึ้น" เธอพูด

เด็กคิดเรื่องนั้นแบบที่เด็กคิด คิดจริงจังและไม่รีบร้อน

"มันไม่เหมือนกัน"

"ไม่เหมือน" อิลเซอพูด "ไม่เหมือนเลย"

"แต่ก็ยังดี" เด็กพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วยื่นตะเกียงมาให้ "พี่ถือได้นะ แม่หนูบอกว่าแสงมีไว้แบ่งกัน"

อิลเซอรับตะเกียงมา มันหนักกว่าที่เห็น เธอนั่งอยู่บนราวเย็น ๆ กับลูกของคนแปลกหน้าและแสงของคนแปลกหน้า ข้างล่าง วงแหวนเก้าทั้งวงพึมพำและเรืองแสงและไม่หลับ เธอคิดว่า ฉันยังไม่ทันเริ่มเลย แต่ก็กลัวแล้วว่าจะทำให้พวกเขาผิดหวัง

ที่ไหนสักแห่งในความมืดข้างบน หลังดวงไฟที่ดับ ความมืดยังคงรออยู่

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
#lantern-drift#generation-ship#mystery

อ่านต่อ