Bemind Novels
← ทุกตอน
ไซไฟ3 นาทีEnglish

ตัวเลขท้ายสัญญาณ

พยานเปิดสัญญาณให้ฟัง และมันจบด้วยตัวเลขที่ไม่ควรมีใครรู้

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail

โทบีซ่อนพยานไว้ในสมุดบัญชี ซ่อนสมุดไว้ในลังตารางปันส่วนอาหารเก่า ซ่อนลังไว้หลังชั้นที่ไม่มีใครปัดฝุ่นมาสามสิบปี

"ถ้าผมโดนค้น" เขาพูด พลางยกสมุดออกมา "มันจะดูเหมือนคนที่จัดแฟ้มไม่เก่ง"

"คุณจัดแฟ้มไม่เก่งอยู่แล้วนี่คะ"

"นั่นแหละคือเครื่องบังหน้า"

พวกเขาอยู่กันสองคนในชั้นล่างสุด ประตูถูกลิ่มปิดแน่น มีตะเกียงดวงเดียวหรี่ไว้ อิลเซอมาพร้อมไม้ขอ ห่ออาหาร และกระป๋องชาขม โทบีมองห่ออาหาร แล้วไม่พูดอะไร ซึ่งเธอถือว่าเป็นการเห็นด้วย

เขาเปิดสมุด แผ่นกระจกนอนอยู่ในรังกระดาษ มืดและเงียบ พออิลเซอวางมือทับ มันอุ่น

สวัสดีตอนค่ำ

"คุณบอกว่าดวงไฟจะบอกฉัน" อิลเซอพูด "ไม่มีอะไรบอกฉันเลย"

การที่สภามาถึงครัวของคุณไม่ได้อยู่ในการจัดการของเรา เราขอโทษ เราไม่รู้ว่าจะเร็วขนาดนี้

"คุณ ได้ยิน เรื่องนั้นเหรอ"

เราได้ยินสิ่งที่ยานได้ยิน ไม่ทั้งหมด ไม่เสมอไป

อิลเซอเก็บเรื่องนั้นไว้ในใจ มันเป็นคำตอบ แต่ไม่ถึงขั้นเป็นความสบายใจ

"ดวงที่สองดับแล้ว" โทบีพูด "แปด-ศูนย์สาม"

เรารู้ ดวงนั้นเราไม่ได้ทำ

เงียบ อิลเซอรู้สึกผิวตึง

"ถ้าคุณไม่ได้ทำ แล้วใครทำ"

เราไม่รู้

มันพูดว่า เราไม่รู้ ไปแล้วครั้งหนึ่ง และเธอเชื่อ ครั้งนี้เธอแยกไม่ออก


"เปิดให้เราฟังหน่อย" โทบีพูดขึ้นกะทันหัน "สัญญาณ ผมอยากฟัง"

เราแสดงให้ดูได้ แต่ทำเป็นเสียงไม่ได้ มันไม่ใช่เสียง

อากาศเหนือแผ่นกระจกสั่น แล้วในความมืดหลังเปลือกตาของอิลเซอ ลวดลายหนึ่งก็ปรากฏ สามจังหวะสั้น หนึ่งจังหวะยาว หยุด แล้วซ้ำอีก ซ้ำไปเรื่อย เธอรู้จักมัน ทั้งที่บอกไม่ได้ว่าทำไม มันคือรูปทรงของการเคาะประตูบานเก่าแก่

"นั่นคือรหัสปล่อยยาน" โทบีพูดเบามาก "ผมเคยเห็นที่เขียนไว้ หน้าสามของกฎบัตรผู้ก่อตั้ง มันคือสัญญาณเรียกชื่อ อันที่ยานตอบรับ"

ใช่ มันคือชื่อของเราเอง ที่ถูกพูดย้อนกลับมา

ลวดลายซ้ำ อิลเซอรอสิ่งใหม่ พอซ้ำครบเก้ารอบ ลวดลายก็ขาด

ช่องว่างยาว แล้วชุดจังหวะสั้นเรียงกันสม่ำเสมอเหมือนหัวใจเต้น ทีละครั้ง นับกันไปในความมืดหลังเปลือกตาเธอ ปากโทบีขยับ เขากำลังนับ เธอก็เช่นกัน

สองร้อยสิบเอ็ด

สองร้อยสิบสอง

แล้วเงียบ และลวดลายก็เริ่มใหม่จากต้น


อยู่พักใหญ่ไม่มีใครพูดอะไร

"มันเป็นตัวเลข" อิลเซอกระซิบ "มันกำลังนับอะไรสักอย่าง"

"มันไม่ได้นับอะไรสักอย่าง" โทบีพูด เสียงของเขาแบนและแปลก "มันนับ ปี"

เขาถอดแว่น ไม่ได้เช็ด แค่ถือไว้

"ลันเทิร์นปล่อยยานมาสองร้อยสิบสองปี วันนี้คือวันแรกของปีที่สองร้อยสิบสาม นั่นคือสิ่งที่มันพูด สองร้อยสิบสองปี ใครก็ตามที่อยู่ข้างนอกนั่นรู้ว่าเราบินมานานเท่าไรเป๊ะ"

"สภาบอกพวกเขาหรือเปล่าคะ"

"ไม่มีใครให้บอก เราอยู่ห่างจากทุกคนหนึ่งปีแสง เราไม่ได้ส่งสักคำมาสองศตวรรษ" เขาใส่แว่นกลับด้วยมือที่สั่น "แปลว่าพวกเขา นับ มาตลอด รอยานลำหนึ่ง"

อิลเซอมองกระจก

"คุณรู้" เธอพูด "ใช่ไหม คุณรู้ว่ามันจะพูดอะไร"

เรารู้ว่าอะไรจะถูกส่ง เราไม่รู้ว่ามันจะถูกส่งมาถึงเรา

"คำตอบแบบเดียวกับที่ให้โทบี"

ใช่

"ฉันเบื่อคำตอบแบบนี้แล้ว"

เรารู้ พยานพูด และเป็นครั้งแรกที่เสียงของมัน ถ้ามี ไม่ได้ฟังเหมือนข้อเท็จจริงที่วางลงบนโต๊ะ มันฟังเหมือนคนที่แบกของหนักเกินไปนานเกินไป เรากำลังพยายามหยุด

โทบีก้มหน้าลง

อิลเซอคิดด้วยความแจ่มชัดเย็นเยียบเล็ก ๆ ว่าเขาไม่แปลกใจกับเรื่องนั้นเช่นกัน

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
#lantern-drift#generation-ship#first-contact#mystery

อ่านต่อ