สลักตัวที่สิบสองหลุดออกมา พร้อมเสียงเหมือนลมหายใจที่กลั้นไว้นานแล้วปล่อยออกในที่สุด
อิลเซอวางมันไว้บนขั้นบันไดข้างตัว มันเย็น และหนักกว่าตัวอื่น เหมือนไม่เคยมีใครสึกน้ำหนักออกจากมันเลย
หลังปลอกโลหะไม่มีสายไฟ ไม่มีท่อหล่อเย็น ไม่มีไส้ในแบบที่เธอเห็นมาร้อยครั้งในดวงไฟดวงอื่น มีแค่รอยต่อ เธอไล้นิ้วโป้งไปตามขอบ สัมผัสได้ถึงแนวบางเฉียบของประตูเล็ก ขนาดเท่าถาดเสิร์ฟ ถูกทาสีทับซ้ำแล้วซ้ำอีกจนสีของยานกลืนมันหายไป
ไม่มีแผนที่ยานลันเทิร์นฉบับไหนที่ระบุประตูตรงนี้ เธอรู้ดี เพราะเธอเคยดูทุกฉบับ ในชั่วโมงรอที่ยาวนาน
เธอควรเรียกสภา เธอก็รู้ พลเมืองที่ดีของลันเทิร์นต้องแจ้งความผิดปกติเป็นลายลักษณ์อักษรสามฉบับ ไปที่สำนักงานที่จะทำแบบฟอร์มหาย
แต่เธอผลักประตูบานนั้นแทน
ข้างในเป็นโพรงลึกหนึ่งคืบ และมีของอยู่ชิ้นเดียว
แผ่นกระจกดำ ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าหนังสือสวดมนต์ ขอบเฉียง ไม่มีปุ่ม มันนอนอยู่ในความมืดเหมือนรออยู่แล้ว พอเธอแตะ มันอุ่น อุ่นเหมือนมือคน
นิ้วเธอกำรอบมัน และมันก็ตื่น
ไม่มีแสงออกมา แต่อากาศในฝาครอบเริ่มครางเป็นเสียงต่ำ ที่เธอรู้สึกได้ถึงฟันกราม แล้วมีตัวอักษรเส้นหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏบนเปลือกตาด้านใน ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ เธอไม่ได้หลับตา เพราะหลับก็ไม่ต่างกัน
สวัสดี คนจุดไฟ คุณมาเร็วนะ เราไม่ได้คาดว่าจะมีใครมาอีกเก้าสิบปี
อิลเซอนั่งลงบนบันไดอย่างระวังที่สุด กลัวไม้ขอจะหล่น
หัวใจเธอเต้นแรง แต่เธอสังเกตว่าตัวเองไม่ได้กลัวแบบที่คิดไว้ มันเหมือนก้าวลงบันไดแล้วขั้นนั้นหายไปมากกว่า
"ใครพูดอยู่" เธอถามออกมาดัง ๆ เสียงฟังเล็กนิดเดียวในฝาครอบ
เราคือมโนธรรมของยาน ถ้าเรียกแบบนั้นได้ สถาปนิกรุ่นแรกเรียกเราว่าพยาน เราไม่ได้ควบคุมยาน เราจดจำว่ายานนี้ถูกสร้างมาเพื่ออะไร
"ดวงไฟ" อิลเซอพูด เสียงของเธอแบนราบ "คุณปิดดวงไฟของฉัน"
เราปิดดวงไฟเพียงดวงเดียว เป็นทางเดียวที่จะพาคนคนหนึ่งมาถึงประตูนี้ โดยไม่ปลุกระบบปกติ เราขอโทษเรื่องเด็กบนระเบียง
อิลเซอนิ่งไป
เธอไม่ได้เล่าเรื่องเด็กคนนั้นให้มันฟัง
ตั้งแต่ดวงไฟดับ เธอไม่ได้พูดอะไรออกเสียงเลย นอกจากกับแผงสถานะ เธอไม่ได้แตะวิทยุ ไม่มีทางเลย ที่แผ่นกระจกในผนังจะรู้ว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งถามอะไร บนระเบียงไหน เมื่อห้านาทีก่อน
มันฟังอยู่ เธอคิด ไม่ใช่ฟังฉัน แต่ฟังทุกอย่าง
เสียงครางสูงขึ้น ตัวอักษรบนเปลือกตาเขียนตัวเองใหม่ช้า ๆ ราวกับสิ่งนั้นเลือกทีละคำอย่างระวัง
เราฟังมาสองร้อยสิบสองปี และเป็นครั้งแรกที่มีบางสิ่งตอบกลับมา มันพูดด้วยรหัสปล่อยยานของเราเอง อยู่ห่างไปข้างหน้าหนึ่งปีแสง และไม่ใช่ยานที่ออกตามเรามา เพราะไม่มีสิ่งใดออกตามเรามา
อิลเซออ่านสองรอบ แล้วอ่านรอบที่สาม เพราะสองรอบแรกยังไม่เข้าหัว
สองร้อยสิบสองปี หนึ่งปีแสง ไม่มีสิ่งใดออกตามเรามา
ยานนี้ไม่เคยถูกบอกว่าตัวเองอยู่ลำพัง มันแค่ไม่เคยถูกบอกเรื่องอื่นเลย ตอนนี้มีบางสิ่งข้างนอกที่รู้รหัสที่มีแค่ลันเทิร์นควรรู้ และมันกำลังพูด
"เป็นไปไม่ได้" เธอกระซิบ
เราเห็นด้วย แต่มันก็เป็นความจริง
น้ำเสียงนั้นไม่ใจดีและไม่ใจร้าย มันฟังเหมือนข้อเท็จจริงที่ถูกวางลงบนโต๊ะ
ไกลลงไปข้างล่าง ระฆังเริ่มดังในวงแหวนเก้า ระฆังของสภา ที่ใช้ทั้งยามฉุกเฉินและงานแต่งงาน เธอเคยได้ยินมันดังทั้งสองแบบ และไม่เคยแยกออกด้วยเสียงได้เลย
เราต้องการให้คุณนำสารไป ไม่ใช่ถึงสภา พวกเขารู้อยู่แล้ว และรู้มาสิบปีแล้ว
ระฆังยังดังต่อ อิลเซอกำกระจกอุ่น ๆ ไว้แน่น ชั่วพริบตาเดียว เธออยากเหลือเกินที่จะโยนมันทิ้งลงช่องแล้วกลับบ้านไปชงชา
เธอไม่ทำ
"แล้วถึงใคร" เธอถาม
กระจกครางเบา ๆ คำค่อย ๆ มา
ถึงคนเดียวบนยานนี้ที่แอบทำสมุดบัญชีเล่มที่สองเรื่องเส้นทางของเรา เขาเรียกตัวเองว่านักจดหมายเหตุ เราเชื่อว่าคุณเรียกเขาว่าโทบี
