Bemind Novels
← ทุกตอน
ไซไฟ3 นาทีEnglish

ดวงไฟที่ดับลง

ดวงไฟ 9-14 ดับลงเป็นครั้งแรกในรอบสองร้อยปี

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
ดวงไฟที่ดับลง

บนยาน ลันเทิร์น เช้าวันใหม่เป็นงานอย่างหนึ่ง

และคนทำงานนั้นคืออิลเซอ วาร์กา

ตีสี่สี่สิบตามเวลายาน เธอไต่บันไดซ่อมบำรุงในวงแหวนเก้า กระติกชาขมห้อยอยู่ที่เข็มขัด ไม้ขอเล่มยาวพาดบ่า ปลายไม้กระทบขั้นบันไดทุกก้าว ต๊อก ต๊อก ต๊อก เป็นจังหวะที่เธอไม่ได้ยินมานานแล้ว

ข้างล่าง วงแหวนเก้ายังหลับอยู่ ระเบียงเป็นชั้น ๆ หน้าต่างปิดสนิท แม่น้ำไหลขึ้นเนินไปตามความโค้งของโลก ที่ไหนสักแห่งมีคนทำขนมปังจุดเตาแล้ว กลิ่นลอยขึ้นมาถึงบันได

ข้างหน้า ทางเดินโค้งขึ้นไปจนลับตา ยานถูกสร้างมาแบบนั้น พื้นของโลกใบนี้โค้งสูงขึ้นทั้งสองด้านจนกลายเป็นเพดาน ตรงกลางมีบ่อแสงเรียงเป็นแนว สี่สิบแท่ง หนึ่งแท่งต่อหนึ่งเขต ทุกแท่งตื่นตามตารางที่เก่ากว่าคุณย่าของใครทั้งนั้น

แท่งของอิลเซอคือดวงไฟ 9-14

มันต้องตื่นตอนห้าโมง เธอมาก่อนเวลา มาก่อนเสมอ

ไม่เคยมีใครขอบคุณคนจุดไฟที่มาตรงเวลา แต่เช้าเดียวที่เธอมาสาย เธอโดนด่าเป็นสามภาษา


เธอเกี่ยวไม้ขอเข้ากับที่ยึด แล้วนั่งลงที่ขั้นบนสุดเพื่อรอ ตีสี่ห้าสิบ ชาร้อนเกินไป เธอดื่มอยู่ดี

ครูของเธอเคยพูดว่า งานนี้คือการรอเก้าสิบเก้าส่วน กับการไม่ตื่นตระหนกอีกหนึ่งส่วน อิลเซอทำงานนี้มาสิบเอ็ดปีแล้ว เธอรอเก่ง

ตีสี่ห้าสิบแปด ดวงไฟควรเริ่มอุ่น เริ่มจากแดงเข้มเหมือนถ่านที่ยังคุอยู่ แล้วเป็นส้ม แล้วเป็นสีทองบาง ๆ ที่ทำให้เด็กชั้นล่างหรี่ตาแล้วหัวเราะ

เธอมองแท่งแสง

ห้าโมงตรง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร นาฬิกาเดินเพี้ยนได้ ดวงไฟช้าบ้างก็มี และไม่มีใครมาบอกคนจุดไฟหรอก

ห้าโมงสองนาที เธอเอาปลายไม้เคาะแผงสถานะ เหมือนเคาะประตูที่ฝืด แผงตอบกลับด้วยตัวอักษรสีเขียวเรียบ ๆ ตามมาตรฐานโบราณ

ดวงไฟ 9-14 ไม่พบความผิดพลาด ไม่มีกำลังส่งออก

"ไม่น่าเป็นไปได้" เธอบอกมัน

แผงสถานะไม่มีความเห็น


เธอรีเซ็ตแบบสั้น ไม่ได้ผล รีเซ็ตแบบยาวสิบเอ็ดขั้น นับออกเสียงเหมือนสวดมนต์ ไม่ได้ผล

แล้วเธอก็หยุด และนึกถึงวิธีที่สาม

ครูสอนมันให้เธอในกะดึกคืนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ด้วยน้ำเสียงที่อิลเซอไม่เคยได้ยินจากเธอมาก่อน เบา ระวัง เธอจะไม่มีวันใช้มัน พูดทวนให้ฟังซิ อิลเซอพูดทวน พูดว่าเธอจะไม่ใช้ เธอก็พูดตาม

ไม่เคยมีใครบอกเธอว่าทำไม

เธอเป็นคนรักษาคำพูด และตอนนี้เธอก็กำลังนั่งมองดวงไฟที่ดับ

เธอลงมือทำลำดับที่สาม

แท่งแสงยังดำสนิท

ไม่ใช่ความดำของของที่ค้าง ไม่ใช่ความดำที่กะพริบ แต่เป็นความดำของบางสิ่งที่ถูกสั่งให้เงียบ แล้วทำตามอย่างไม่มีที่ติ เลยกระจกฝาครอบออกไป ตรงที่ควรมีแสงฟิวชัน เหลือแค่ประกายเทาจาง ๆ ของซี่โครงตัวยาน กับความมืดระหว่างกัน

ท้ายทอยของอิลเซอเย็นวาบ เธอไม่เคยเห็นโครงกระดูกของยานจากด้านในมาก่อนเลยในชีวิต


ข้างล่าง วงแหวนเก้าตื่นขึ้นในแสงที่ผิดไป

บานหน้าต่างกระแทกปิด ชายคนหนึ่งออกมาที่ระเบียงในเสื้อตัวเดียว ตะโกนขึ้นมาหาบ่อแสงราวกับมีใครข้างบนได้ยิน แล้วก็มีคนที่สอง แล้วหญิงคนหนึ่งเรียกชื่อใครบางคนซ้ำ ๆ

แล้วเด็กคนหนึ่งก็ถามด้วยเสียงใสที่ไกลไปถึงไหนต่อไหน แบบที่มีแต่เด็กทำได้ ว่าทำไมยังกลางคืนอยู่

ไม่มีใครตอบ

อิลเซอถูกบอกมาทั้งชีวิตว่าดวงไฟไม่มีวันเสีย ยานลันเทิร์นถูกสร้างมาให้รุ่งเช้าอยู่นานกว่าทุกคน เธอไม่เคยเชื่อเต็มร้อย แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเรื่องที่ถูกบอกซ้ำทุกวันหรอก

แต่เธอไม่เคยเห็นอีกด้านของมัน

เธอปลดวิทยุออกจากเข็มขัด นิ้วโป้งแตะปุ่ม อีกนิดเธอจะเรียกสำนักงานดวงไฟ พวกเขาจะบอกให้ลงบันทึกแล้วรอ เธอก็จะลงบันทึกแล้วรอ เพราะนั่นคืองาน

ตอนนั้นเองที่เธอเห็นฝาครอบ

ดวงไฟ 9-14 นั่งอยู่ในปลอกโลหะสีทองเหลือง ยึดด้วยสลักสิบสองตัวเรียงเป็นวง เธอรู้จักมันดี หมุนมันมาสิบเอ็ดปี และก่อนเธอก็มีคนจุดไฟอีกสายยาวที่เธอไม่มีวันรู้จักชื่อ สลักสิบเอ็ดตัวสึกจนเป็นเงามน ขอบมนเหมือนโลหะที่ผ่านถุงมือมาสองศตวรรษ

ตัวที่สิบสองไม่เหมือนกัน

มันสะอาด ไม่มีรอยขีด ไม่มีรอยสึก เป็นความสะอาดแบบที่แปลว่า ไม่เคยถูกหมุน ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว

อิลเซอมองมันอยู่นาน

เธอนึกถึงสำนักงานดวงไฟ กับแบบฟอร์มสามฉบับ นึกถึงวิธีรีเซ็ตที่สาม กับคำสัญญา นึกถึงเด็กที่ถามว่าทำไมยังกลางคืน

แล้วเพราะความอยากรู้เป็นอาชีพอีกอย่างของคนจุดไฟ เธอวางวิทยุลง แล้วหยิบประแจขึ้นมา

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
#lantern-drift#generation-ship#first-contact

อ่านต่อ