หอจดหมายเหตุไม่มีหน้าต่าง
มันอยู่ก้นยาน ใต้วงแหวนทั้งหมด เป็นห้องยาวเย็น ๆ ที่ชั้นหนังสือสูงขึ้นไปหายในความมืด อากาศมีกลิ่นฝุ่น โลหะ และชาหนึ่งถ้วย อิลเซอเดินมาจากวงแหวนเก้า มือกดแผ่นกระจกไว้ในเสื้อคลุม พร้อมคำโกหกเตรียมไว้สำหรับใครก็ตามที่ขวางทาง
ไม่มีใครขวาง
ทั้งยามออกมายืนในทางเดิน เป็นกลุ่ม ๆ ใต้ดวงไฟที่ดับ แหงนมอง เถียงกันเสียงต่ำ ผู้หญิงคนหนึ่งถือตะเกียงงานเทศกาลที่ขุดออกมาจากตู้ ชายแก่คนหนึ่งอธิบายให้ใครก็ไม่รู้ฟังว่า เรื่องนี้เคยเกิดมาแล้วสมัยปู่ของเขา ไม่มีอะไรหรอก
มันไม่เคยเกิดมาก่อน ตอนนี้อิลเซอรู้แล้ว
ความกลัวบนลันเทิร์นเป็นความกลัวที่เงียบ มันต้องเป็นแบบนั้น เพราะไม่มีที่ไหนให้วิ่งหนี
โทบี อาเดเยมี-ลุนด์ ใช้ห้องทำงานอยู่ลึกสุด หลังประตูที่ไม่มีเลขกำกับ อิลเซอใช้เวลาสี่สิบนาทีหลังระฆังดังกว่าจะหาเจอ
เขาไม่เงยหน้าตอนเธอเดินเข้ามา เขาก้มอยู่เหนือโต๊ะ ชายผอมเคราเกลือพริกไทย แว่นกลม ผ้าพันคอยังคาอยู่ นิ้วเปื้อนหมึกถึงข้อที่สอง
"เธอคือคนจุดไฟ" เขาพูด "ดวงเก้า-สิบสี่" เขาพลิกหน้ากระดาษ "ผมสงสัยอยู่ว่าจะเป็นใคร"
อิลเซอหยุดที่ธรณีประตู
"คุณ สงสัย อยู่เหรอคะ"
"นั่งสิ"
ไม่มีที่ให้นั่งนอกจากลังไม้ เธอนั่ง เขาขยับกองเอกสารพิมพ์ออก กระดาษ กระดาษจริง ๆ ซึ่งผิดกฎหมายสิบเอ็ดข้อ ใต้กองนั้นเธอเห็นแผนภูมิเขียนมืออย่างเรียบร้อย
เส้นหนึ่งลากจากวงกลมเล็กที่เขียนว่าบ้าน ไปยังวงกลมใหญ่ที่เขียนว่าจุดหมาย ตลอดเส้นมีกากบาทเล็ก ๆ หลายสิบตัว ลายมือเล็กเป็นระเบียบ แต่ละตัวมีวันที่อยู่ข้าง ๆ
"นี่คือตำแหน่งของเรา" เขาว่า "ตัวเลขทางการมาจากสำนักงานนำทาง ซึ่งบอกทุกวันว่าเราอยู่บนเส้นพอดี ของผมมาจากการวัดดาว ผมวัดที่หอสังเกตการณ์เก่า ที่ไม่มีใครใช้แล้ว ด้วยเครื่องมือที่ผมประกอบเองจากเลนส์ตากล้องโทรทรรศน์กับไม้วัดมุม"
"แล้วผลเป็นยังไงคะ"
เขาไม่ตอบ แค่ชี้
สองศตวรรษแรก กากบาทอยู่บนเส้นอย่างซื่อสัตย์เหมือนลูกปัดบนเชือก อิลเซอไล่ตามด้วยสายตา แล้วเมื่อสามสิบเอ็ดปีก่อน มันเริ่มเลื่อน เส้นผมเดียวก่อน แล้วมากขึ้น เป็นเส้นโค้งอ่อน ๆ สม่ำเสมอ ออกห่างจากจุดหมาย
"เรากำลังเลี้ยว" โทบีพูด "ยานกำลังบังคับตัวเองไปหาบางอย่าง และสภารู้มาสิบปีแล้ว"
"สิบ ปี"
"พวกเขาตัดสินใจว่าคนสี่พันคนอยากเชื่อในเส้นตรงมากกว่า"
อิลเซอนั่งนิ่ง ใต้เสื้อคลุม กระจกอุ่นแนบซี่โครง
เธอค่อย ๆ สังเกตว่าเขาสงบแค่ไหน เธอเดินเข้ามาพร้อมประตูลับ เสียงที่พูดได้ และสัญญาณจากนอกโลก แต่เขาไม่ถามเรื่องแผ่นกระจกสักคำ ไม่ถามว่ามันคืออะไร ไม่ถามว่าเธอเจอที่ไหน เขาไม่แม้แต่จะมองเสื้อคลุมของเธอ
เขารู้ว่าเธอถืออะไรมา
เธอไม่พูดออกไป เธอยังไม่แน่ใจว่าปลอดภัยไหม
เธอหยิบกระจกดำออกมา วางบนโต๊ะระหว่างคนทั้งสอง
มันครางเบา ๆ อากาศในห้องมีรสโลหะจาง ๆ และบนเปลือกตาด้านในของทั้งคู่ในเวลาเดียวกัน ตัวอักษรเขียนตัวเองขึ้นมาในความมืด
สวัสดีตอนบาย นักจดหมายเหตุ
โทบีสะดุ้ง นิดเดียว เหมือนคนที่ได้ยินเสียงเพื่อนเก่าในที่ที่เขาคิดว่าว่างเปล่า แล้วมันก็หายไป
คุณคิดถูกเรื่องเส้นโค้ง เราอยากบอกคุณว่าปลายทางของมันคืออะไร
อิลเซอมองโทบี โทบีมองกระจก
ทั้งคู่เงียบไปนาน เสียงเดียวในหอจดหมายเหตุคือโน้ตต่ำของพยาน กับระฆังที่ไกลขึ้นไปข้างบน
แล้วโทบีก็ยกถ้วยชาออกจากโต๊ะ ช้ามาก วางลงบนพื้นข้างตัว ราวกับว่าเขาอาจต้องใช้มือทั้งสองข้าง
"ได้โปรด" เขาพูด เสียงแหบ "เริ่มตั้งแต่ต้น"
