"สำนักงานนำทางมีกฎข้อเดียว" โทบีพูด "ห้ามมีใครอยู่คนเดียวเลย เราจะไปตอนที่ทุกคนมองไปทางอื่น"
เป็นเวลาเย็นตามนาฬิกายาน แต่ไม่มีดวงไฟดวงไหนขึ้นมาบอก วงแหวนเก้ากินข้าวเย็นใต้แสงตะเกียงและเล่าเรื่องกันเพื่อให้ความมืดดูเล็กลง อิลเซอแอบออกจากบ้านมาพร้อมเสื้อทำงานที่ยืมมา ไขควงปากแบน และคำสัญญากับเด็กหกขวบคนหนึ่งว่าจะกลับก่อนเวลานอน
โทบีรอที่บันไดบริการใต้ศาลาเขต เขาเปลี่ยนผ้าพันคอเป็นสีเข้ม มือถือกระเป๋าสะพายเก่า ๆ แบบที่นักจดหมายเหตุใช้ใส่กระดาษ และใช้ไม่ให้ใครสงสัยว่าใส่อย่างอื่น
"แน่ใจเหรอคะ" เธอกระซิบ
"ไม่ ผมมั่นใจเรื่องนี้มาสิบปีแล้วแต่ไม่ได้ทำอะไรเลย และนั่นแย่กว่า"
พวกเขาปีนขึ้นไป
สำนักงานนำทางอยู่ที่เอวของยาน ตรงที่สี่สิบเขตมาบรรจบกัน เป็นที่เดียวบนลันเทิร์นที่ยังมีหน้าต่างจริง ๆ หนา ๆ ฝังอยู่ในตัวยาน อิลเซอไม่เคยเข้าไปข้างใน เธอหยุดไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังกระจก
ไม่มีอะไรเลย
ไม่ใช่ความมืดระหว่างซี่โครงยานที่เธอเห็นเมื่อเช้า แต่เป็นความมืดอีกแบบ ความมืดข้างนอก ลึกกว่า สะอาดกว่า เต็มไปด้วยจุดเล็ก ๆ ที่ไม่ขยับ เธอโตมากับเรื่องเล่าเกี่ยวกับมัน แต่ไม่เคยยืนอยู่ตรงหน้ามันเลย
"อย่ามองนานนะ" โทบีพูดเบา ๆ "มันทำอะไรบางอย่างกับคน"
"ทำอะไรคะ"
"ทำให้คนถามว่าข้างนอกมีอะไร"
เธอหันหน้าหนี มันต้องใช้แรง
เสมียนกะดึกหลับสัปหงกอยู่ที่โต๊ะหน้า สมุดบันทึกเปื้อนชาวางอยู่บนเข่า โทบีไม่แอบย่อง เขาเดินผ่านตรง ๆ พยักหน้า แล้วพูดว่า "ตรวจสอบหอจดหมายเหตุ" ด้วยน้ำเสียงเบื่อมากจนเสมียนพยักหน้าตอบแล้วหลับต่อ
"ได้ผลด้วยเหรอ" อิลเซอกระซิบ
"ไม่มีใครซักถามความน่าเบื่อ มันคือพลังที่แรงที่สุดบนยาน"
บันทึกของยานถูกเก็บในห้องยาวต่ำหลังตะแกรง ตู้สีดำเรียงเป็นแถวแล้วแถวเล่า โทบีหาตู้ที่ต้องการเจอโดยไม่ต้องมอง ดึงลิ้นชักบัตรตำแหน่งออกมา แต่ละใบเป็นแผ่นบางประทับวันที่
"ทุกวันตั้งแต่ปล่อยยาน" เขาว่า "วันละใบ ตำแหน่งอย่างเป็นทางการ"
อิลเซอหยิบใบหนึ่งขึ้นมา มันกรอบและเย็น พิมพ์ด้วยมาตรฐานโบราณ อยู่บนเส้นทาง ค่าเบี่ยงเบน 0.000
เธอหยิบอีกใบ ข้อความเดียวกัน อีกใบ เหมือนกัน
"สามสิบเอ็ดปีของพวกนี้" โทบีพูด "บอกหมดว่าไม่มีอะไรผิด ทีนี้ดูที่กระดาษ"
เขายกบัตรสองใบขึ้นรับแสง ตอนแรกอิลเซอไม่เห็นอะไร แล้วเธอก็เห็น บัตรเมื่อสามสิบปีก่อนเหลือง ขอบนิ่ม ประทับตราสีน้ำเงินซีด บัตรเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนขาวสะอาด หมึกดำ ตราเดียวกัน แต่สด
"พวกนี้ถูกพิมพ์ใหม่" เธอพูด
"ทุกใบก่อนวันหนึ่ง" โทบีไล่ดึงบัตรทั้งลิ้นชัก วางลงบนโต๊ะเป็นสองแถว "ทั้งหมดตั้งแต่ปีที่เริ่มเลี้ยว จนถึงสิบปีก่อน พิมพ์ใหม่ในคืนเดียว พิมพ์ใหม่ว่า อยู่บนเส้นทาง ก่อนหน้านั้นฉบับจริงน่าจะบอกอย่างอื่น"
"ฉบับจริงอยู่ไหนคะ"
"ผมหามาสิบปี" เขาไม่ได้โกรธ เขาเหนื่อย "ไม่อยู่ที่นี่"
อิลเซอจ้องสองแถวนั้น เก่าแถวหนึ่ง ใหม่แถวหนึ่ง วางข้างกันเหมือนคำโกหกกับเงาของมัน ยี่สิบเอ็ดปีของความซื่อตรงของยานถูกลบในคืนเดียว
"มีคนทำเรื่องนี้โดยตั้งใจ"
"คนที่มีกุญแจห้องนี้และมีอำนาจสั่ง สภา" เขาวางมือแบนบนโต๊ะ "แต่ผมอยากได้มากกว่า 'สภา' ผมอยากรู้ว่า ใคร"
ยังมีของอีกอย่างในลิ้นชัก อยู่หลังบัตร
อิลเซอเจอมันเพราะเธอเป็นคนที่ลูบนิ้วไปตามด้านหลังของทุกอย่าง แท็บเล็ก ๆ แข็ง ๆ บัตรบันทึกที่บางกว่าใบอื่น เก็บแยกไว้
บันทึกการแก้ไข ข้อความบนหัวบัตร ข้างล่างเป็นคอลัมน์วันที่และเวลาด้วยตัวพิมพ์เล็กเรียบ ๆ
บรรทัดแรกเก่าสิบปี เธอเทียบกับคืนพิมพ์ใหม่ ตรงกัน
บรรทัดที่สองหลังจากนั้นหนึ่งปี
บรรทัดที่สามอีกปีต่อมา
ต่อไปเรื่อย ๆ ปีละบรรทัด เหมือนพิธีกรรม การแก้ไขประจำปีที่เงียบ ๆ ลายมือเดียวกัน เซ็นกำกับด้วยเครื่องหมายที่เธอไม่รู้จัก อิลเซออ่านลงไปตามคอลัมน์ ปากแห้ง
บรรทัดสุดท้ายลงวันที่เมื่อแปดวันก่อน
"โทบี"
เขาโน้มมาดูข้างไหล่เธอ และเธอรู้สึกว่าเขาแข็งทื่อ
"นี่ไม่ใช่สิบปีก่อน" เธอกระซิบ "นี่คือสัปดาห์ที่แล้ว มีคนยังแก้บันทึกอยู่ ยังรักษามันให้สะอาด"
"และทำด้วยมือ" โทบีพูด "แปลว่าพวกเขายังเชื่อว่ามันคุ้มที่จะปิด"
ข้างนอกสำนักงานหน้า เก้าอี้ขูดพื้น
เสมียนตื่นแล้ว
