Bemind Novels
← ทุกตอน
ไซไฟ3 นาทีEnglish

สิ่งที่พยานยอมพูด

พยานอธิบายเรื่องสัญญาณ และอิลเซอรู้ว่าเส้นโค้งนำไปที่ไหน

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
สิ่งที่พยานยอมพูด

"ตั้งแต่ต้น" โทบีพูดซ้ำ ราวกับกลัวว่าพยานจะฟังไม่ทัน

จุดเริ่มมันยาว กระจกตอบ เราจะเริ่มที่ส่วนที่สำคัญสำหรับวันนี้

ตัวอักษรค่อย ๆ ปรากฏบนความมืดหลังเปลือกตาของอิลเซอ เธอรู้ตัวว่าลืมหายใจไปแล้ว จึงบังคับให้ตัวเองหายใจ

ตีสี่สิบสองเมื่อเช้า ตามเวลายาน เราได้ยินเสียง ไม่ใช่เสียงจริง แต่เป็นสัญญาณ แคบและอดทน บนย่านความถี่ที่เราเฝ้าฟังมาสองร้อยสิบสองปี มันพูดรหัสปล่อยยานของเรา แล้วหยุด แล้วพูดซ้ำอีก

"เหมือนเคาะประตู" อิลเซอพูด

เหมือนเคาะประตู ใช่

หน้าโทบีซีดลงรอบปาก "มาจากไหน"

ข้างหน้า ตามทิศที่เรากำลังไป ห่างหนึ่งปีแสง เราตรวจบันทึกของสถาปนิกแล้ว ไม่มียาน ไม่มีหัววัด ไม่มีสถานีใดอยู่ตรงนั้น

"งั้นนั่นคือสิ่งที่อยู่ปลายเส้นโค้งของผม" โทบีพูดเบา ๆ "ไม่ใช่จุดหมาย แต่เป็นสิ่งนั้น"

เส้นโค้งนำไปที่สัญญาณ เราไม่ได้บอกว่ามันนำไปที่นั่นที่เดียว

อิลเซอขมวดคิ้ว "พูดแปลกจัง"

แต่ถูกต้อง


พวกเขาเงียบกันไปครู่ใหญ่ ข้างบนระฆังหยุดดังแล้ว มีเสียงอีกแบบมาแทน ไกลและค่อย ๆ ดังขึ้น เป็นเสียงคนหลายคนที่พยายามไม่ให้เสียงดัง

โทบีถอดแว่นเช็กกับผ้าพันคอ อิลเซอเดาว่าเป็นนิสัยเก่า เป็นวิธีถ่วงเวลา

"งั้นผมจะถามสิ่งที่ควรถามเมื่อสามสิบเอ็ดปีก่อน" เขาใส่แว่นกลับ "คุณหมุนยานหรือเปล่า"

กระจกเงียบนานกว่าเมื่อกี้อีกนิด

เราไม่ได้บังคับยาน เราไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนั้น

"นั่นไม่ใช่คำตอบ"

มันเป็นเรื่องจริง

"มันไม่ใช่ คำตอบ"

เรามีคำตอบ แต่เรายังไม่พร้อมจะให้

อิลเซอจ้องกระจก สิบเอ็ดปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้ยินเครื่องจักรปฏิเสธที่จะตอบเลยสักครั้ง แผงสถานะบอกว่าไม่พบความผิดพลาด บอกว่าผิดพลาด แต่ไม่เคยบอกว่า ยังก่อน

"ทำไมล่ะ" เธอถาม

เพราะคุณจะเชื่อเรา และเราไม่แน่ใจว่าเราคิดถูก

เธอคิดเรื่องนั้นอยู่นานหลังจากนั้น มันเป็นคำพูดแรกของพยานที่ซื่อตรงและทำให้เธอกลัวมากกว่าความมืด


โทบีเลื่อนแผนภูมิมาทับใต้มือเธอ

"นี่คือสิ่งที่ผมให้ได้" เขาว่า "ในเมื่อกระจกไม่ยอมให้ ยานเลี้ยวไปแปดองศาในสามสิบเอ็ดปี ไม่มาก แต่อีกปีหนึ่งเราจะห่างจากเส้นเดิมไกลขึ้น อีกสิบปีไกลกว่านั้น อีกร้อยปีเราจะอยู่ในที่ที่สถาปนิกไม่เคยตั้งใจให้เราไปถึง"

"ไปทางสัญญาณ"

"ไปทาง บางอย่าง สัญญาณเพิ่งมาเมื่อเช้า" เขาเคาะที่เส้นโค้ง "แต่การเลี้ยวไม่ใช่"

อิลเซอค่อย ๆ เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร มีบางอย่างทำให้ยานเลี้ยวเมื่อสามสิบเอ็ดปีก่อน เสียงนั้นมาทีหลัง ไม่ว่าเสียงจะเป็นผลของการเลี้ยว หรือการเลี้ยวจะเป็นผลของคนที่ส่งเสียง ก็เป็นความคิดที่เธอไม่อยากคิดในห้องที่ไม่มีหน้าต่าง

"ใครรู้อีกบ้างคะ" เธอถาม

"สภา สิบปีแล้ว" ปากโทบีเม้มแน่น "แล้วก็เรา"

และตอนนี้คุณ พยานพูด คนจุดไฟ เราขอโทษ เราไม่เลือกคุณถ้ามีทางอื่น

"ทางอื่นของอะไรคะ"

ของการแบกความลับโดยไม่มีพยาน

อิลเซอเกือบหัวเราะ แต่มันออกมาเป็นอย่างอื่น

"ก็ได้" เธอพูด "ให้ฉันทำอะไร"

กลับบ้าน ให้คนเห็นคุณ อย่าบอกใครว่าคุณได้ยินอะไร เมื่อเราต้องการคุณ ดวงไฟจะบอกเอง

"ดวงไฟมันดับแล้ว"

ดวงไฟมืด พยานพูด แต่ไม่ได้ตาย

โทบีเอื้อมไปหยิบหนังสือเก่ายับเล่มหนึ่งจากชั้นแล้ว สมุดบัญชีเล่มหนาเล่มหนึ่ง เขาเปิดออก ข้างในหน้ากระดาษถูกตัดออกเป็นโพรง ขนาดพอดีกับแผ่นกระจกเป๊ะ เขาไม่มองอิลเซอตอนยื่นมันมา

เธอเข้าใจว่าเขาทำมันไว้นานแล้ว

และเข้าใจด้วยว่า เธอควรถามเขาว่าทำไว้เพื่ออะไร

เธอไม่ถาม ยังไม่ถาม เธอวางพยานลงในรังกระดาษ กระจกก็มืดและเงียบลง โทบีปิดปกทับ เหมือนคนที่ปิดประตูบานหนึ่งที่เคยสัญญาว่าจะไม่เปิด

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
#lantern-drift#generation-ship#first-contact#mystery

อ่านต่อ