Bemind Novels
← ทุกตอน
ไซไฟ3 นาทีEnglish

วงกลมที่ว่างเปล่า

การวัดดาวครั้งแรกของโทบีบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติตรงที่จุดหมายควรอยู่

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail

พวกเขาไม่ได้นอน ไม่มีใครเสนอ

ตอนตีสามกว่า วงแหวนเก้ามืดและพึมพำ โทบีไขกุญแจหีบเหล็กที่ปลายโต๊ะ หยิบห่อผ้าน้ำมันออกมา

"สมุดเล่มแรก ๆ ของผม" เขาพูด "ไม่ได้เปิดมาหลายปี"

อิลเซอนั่งบนลังขณะที่เขาแก้เชือก ข้างในมีสมุดบางหกเล่มสันร้าว หน้ากระดาษเปราะและแน่นไปด้วยคอลัมน์ตัวเลขเล็กจิ๋ว ข้างขอบเล่มบนสุด ด้วยลายมือกลมระวังของเด็กชาย มีคนเขียนว่า ที. อาเดเยมี-ลุนด์ กะดึก ห้ามอ่าน (หมายถึงเธอนั่นแหละ เฮสเปอร์)

"เฮสเปอร์คือใคร"

"ลูกพี่ลูกน้องผม เธออ่านอยู่ดี" เขาเกือบยิ้ม "ทุกอย่างที่ผมมีสร้างจากเล่มพวกนี้ สามสิบปีของการวัด ตอนต้นผมไม่เคยตรวจซ้ำ เพราะผมสิบเจ็ดและคิดว่าตัวเองทำพลาด"

"พลาดอะไรคะ"

"จุดหมาย"

เขาเปิดไปตรงกลาง อิลเซอเห็นแถวของมุมและเวลา และตรงขอบมีดาวเล็ก ๆ เรียบร้อยวาดไว้ทีละดวง แต่ละดวงมีชื่อ

"กฎบัตรผู้ก่อตั้งให้ทิศทางของจุดหมายไว้" โทบีพูด "จุดเดียวบนท้องฟ้า ดาวดวงหนึ่ง สว่าง ดวงที่ยานทั้งลำถูกสร้างมาเพื่อไปให้ถึง กฎบัตรบอกว่ามันคือสิ่งที่สว่างที่สุดในท้องฟ้าข้างหน้า เห็นได้ด้วยตาเปล่าจากหอเก่า แต่ไม่มีใครขึ้นไปที่นั่นอีกแล้ว เด็ก ๆ ถูกสอนให้หามันบนแผนภูมิที่พิมพ์ไว้ และถูกบอกว่าเมื่อมันใหญ่พอ เราจะถึงบ้าน"

"หนูเคยเห็นค่ะ" อิลเซอพูด "ในภาพ"

"ในภาพ" เขายิ้มบาง "ทุกคนเคยเห็นแต่ในภาพ"

เขาพลิกหน้า "ผมวัดครั้งแรกไปทางนั้นในคืนหนาวตอนสิบเจ็ด ผมเล็งเลนส์ตามทิศในกฎบัตร แล้วผมก็ไม่เจออะไร"


หอสังเกตการณ์อยู่บนสุดของหอจดหมายเหตุ เป็นฟองแก้วเก่าที่ไม่มีใครใช้มาหลายปี อิลเซอถูกสอนให้อย่ามองท้องฟ้านาน แต่เธอก็ขึ้นไปอยู่ดี

หนาว ความมืดข้างนอกลึก สมบูรณ์ และเต็มไปด้วยแสงเย็นจิ๋ว โทบีตั้งเครื่องมือทำเอง ท่อทองเหลือง เลนส์ตา ไม้วัดมุมยึดกับวง อย่างระวังเหมือนนักบวชจัดแท่นบูชา

"ตรงนี้" เขาพูด "ดูสิ"

เธอเอาตาแนบท่อ เห็นแต่ความดำ

"ขยับไปทางซ้ายหน่อย"

ดำ

"อีกนิด"

ดำ ดาวเล็ก ๆ กระจายเป็นฝอย แต่เป็นดาวธรรมดา ไม่มีสักดวงที่ สว่าง เธอค้นทั้งสี่ส่วนของท้องฟ้าที่เขาชี้ ไม่มีสัญญาณไฟ ไม่มีดาวดวงใหญ่

"ไม่มีอะไรตรงนั้น" เธอพูด

"ไม่" เสียงของเขาเงียบมาก "ไม่มีอะไรตรงนั้น"

"บางทีมันอยู่หลังอะไรบางอย่าง เมฆฝุ่น"

"ผมก็คิดแบบนั้น" เธอได้ยินว่าเขาคิดมาเยอะมาก "สามสิบปีที่ผมคิดแบบนั้น เมฆ ความบกพร่องของแก้ว ความผิดพลาดในการคำนวณ ทิศที่เขียนผิดในกฎบัตร ผมตรวจตัวเลขทุกตัวที่เขียนมาเป็นร้อยรอบ"

"แล้วคะ"

"แล้วก็เหมือนเดิมทุกครั้ง" เขารับท่อจากเธออย่างนุ่มนวล "วงกลมที่เขียนว่าจุดหมายบนแผนภูมินำทางตั้งอยู่บนท้องฟ้าว่างเปล่า"

อิลเซอเย็นทะลุถึงข้างใน

"ต้องเป็นความผิดพลาดแน่ ๆ" เธอพูด "ต้องเป็น มีคนเขียนทิศผิดเมื่อสองร้อยปีก่อน พิมพ์พลาด ดาวเลยอยู่เพี้ยนไปไม่กี่องศา แล้ว"

"อิลเซอ"

"มัน ต้อง เป็น"

"ใช่" โทบีพูด "นั่นคือสิ่งที่ผมบอกตัวเอง"


พวกเขาอยู่ในความมืดนานมาก

ในที่สุดอิลเซอหยิบแผ่นกระจกจากกระเป๋าเสื้อคลุม เธอแบกมันขึ้นหอไว้ใต้เสื้อ มันนอนอยู่ในฝ่ามือ อุ่น ตื่นอยู่

"คุณรู้ไหม" เธอพูด

อากาศสั่น

เรารู้ว่ากฎบัตรของสถาปนิกให้ทิศไว้ เรารู้ว่าเซ็นเซอร์ของเราไม่เคยเห็นดาวตรงนั้น

"คุณ รู้"

เราคิดว่าเซ็นเซอร์ของเราบกพร่อง เราคิดว่านักจดหมายเหตุจะมีสายตาดีกว่า

โทบีส่งเสียงเล็ก ๆ แตกร้าว

เราหวังให้เขาเห็น พยานพูด มาสามสิบปี

"นั่นไม่ใช่คำตอบเรื่องสิ่งที่คุณ เชื่อ" อิลเซอพูด

เงียบนาน ในกระจกดำ จาง ๆ มีเส้นโค้งสีอำพันเรืองอยู่

ไม่ พยานพูด ไม่ใช่

เธอรอ ไม่มีอะไรตามมา

ข้างหลัง โทบีถอดแว่นกอดไว้กับอก นอกฟองแก้ว ความมืดข้างนอกยังคงมืด ใหญ่ และเงียบ และเป็นครั้งแรกในชีวิต อิลเซอเข้าใจว่า ตลอดปีที่จุดโคมไฟ เธอไม่เคยสักครั้งสงสัยเลยว่ายานนี้ มีไว้เพื่ออะไร

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
#lantern-drift#generation-ship#mystery

อ่านต่อ