Bemind Novels
← ทุกตอน
ไซไฟ3 นาทีEnglish

การมาเยือนอย่างสุภาพ

ประธานสภามาหาอิลเซอพร้อมชา และดวงไฟดวงที่สองก็ดับลง

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail

ประธานสภามาที่ห้องของอิลเซอตอนเที่ยง มาคนเดียว ถือกระป๋องชา

เธอไม่ได้เคาะแบบเจ้าหน้าที่ แต่เคาะแบบเพื่อนบ้าน เบา ๆ สองที พออิลเซอเปิดประตู เธอยกกระป๋องขึ้นราวกับเป็นตั๋ว

"ฉันได้ยินมาว่าเธอดื่มชาขม" ประธานพูด "ฉันเลยเอาแบบขมมา"

เธอเป็นหญิงสูงอายุราวหกสิบ ผมขาวตัดสั้น สวมเสื้อคลุมสีเทาเรียบ ไม่มีเสื้อคลุมประจำตำแหน่ง ไม่มีองครักษ์ อิลเซอเคยเห็นเธอแต่ในจอเมือง ตอนกล่าวสุนทรพจน์ปีใหม่ ตัวจริงเล็กกว่า อบอุ่นกว่า และน่ากลัวกว่ามาก เธอดูเหมือนป้าที่ใครก็รัก และเดินเข้าครัวของคนจุดไฟเหมือนมีสิทธิ์ทุกอย่าง

"ขอนะ" ประธานพูด "ฉันนั่งได้ไหม"

อิลเซอคิดวิธีปฏิเสธไม่ออก เธอถอยหลบทาง


ชาอร่อย นั่นแหละที่แย่ที่สุด

ประธานจิบช้า ๆ มองสองห้องเล็กด้วยความสนใจจริงใจ ชมมิ้นต์บนขอบหน้าต่าง ถามถึงไม้ขอที่มุมห้อง ถามอย่างใจดีว่าอิลเซอกินข้าวหรือยัง

"ฉันจะพูดสั้น ๆ" ในที่สุดเธอก็พูด "เธอคงผ่านคืนที่ยาวมา"

อิลเซอไม่พูดอะไร

"ดวงเก้า-สิบสี่ดับเมื่อเช้า สภาถือว่าเป็นความผิดพลาดของอุปกรณ์ ซึ่งฉันคิดว่าเป็นทั้งหมดที่ประชาชนต้องรู้" ประธานวางถ้วย "แต่ฉันเข้าใจว่าคนจุดไฟอาจสังเกตเห็นอย่างอื่น สลักตัวหนึ่ง แผงบางอย่าง ของที่ดูผิดปกติ"

"หนูสังเกตว่ามันมืดค่ะ" อิลเซอพูด

"แน่นอน" รอยยิ้มเล็ก ๆ "และเมื่อคืน เสมียนที่สำนักงานนำทางบันทึกผู้มาเยือนสองคนจากหอจดหมายเหตุ ลายเซ็นค่อนข้างสะเพร่า ฉันเดาว่าเป็นเรื่องบังเอิญ"

มือของอิลเซอนิ่งสนิทรอบถ้วย เธอนึกถึงโทบีที่เซ็นอย่างโอ่อ่า นึกถึงคำของพยาน ให้คนเห็นคุณ อย่าบอกใคร

"หนูไม่เข้าใจที่ท่านพูดค่ะ" เธอตอบ

"ไม่" ประธานถอนใจ แล้วชั่วขณะหนึ่งเธอดูเหนื่อยแบบที่ไม่เกี่ยวกับเวลา "ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะเข้าใจ"


เธอลุกไปที่หน้าต่าง วงแหวนเก้าอยู่ข้างนอก ซีดในแสงตะเกียง ใจดีต่อกัน หวาดกลัว

"เธอคงคิดว่าเราเป็นผู้ร้าย" ประธานพูด หันหลังให้ห้อง "ฉันก็คิดเหมือนกัน ถ้าเป็นเธอ แต่ลองมองข้างนอกนั่น สี่พันคน ถ้าฉันบอกสิ่งที่ฉันรู้ เธอรู้ไหมว่าอะไรจะมาก่อน ไม่ใช่ความตื่นตระหนก คนดีกว่านั้น สิ่งแรกคือ ความเศร้า แล้วอีกสัปดาห์ก็จะเริ่มมีการทะเลาะ แล้วอีกเดือน จะมีคนพยายามหมุนยานกลับด้วยกำลัง ด้วยเครื่องมืออะไรที่มี"

"ท่านไม่ได้รู้แน่ค่ะ"

"ฉันรู้" เธอหันมา "ฉันเคยเห็นว่าความกลัวทำอะไรเมื่อมันมีที่ให้ไป"

"แล้วที่นั่นคือที่ไหนคะ"

ประธานมองเธอนานครู่หนึ่ง

"มีอะไรที่แย่กว่าดวงไฟขัดข้องอีก คนจุดไฟ" เธอพูดเบามากจนอิลเซอเกือบไม่ได้ยิน "ฉันอยากให้เธอไม่ต้องรู้ว่ามันคืออะไร"

เธอวางกระป๋องชาไว้บนโต๊ะ แล้วเดินออกไปเอง


ระฆังดังตอนบ่ายสองโมงครึ่ง

ไม่ใช่ระฆังของสภา ไม่ใช่เสียงยาวของเหตุฉุกเฉิน แต่เป็นเสียงทองเหลืองกราว ๆ สั้น ๆ จากศาลาเขต ดังซ้ำ ๆ ที่เด็กทุกคนในชั้นล่างรู้จัก ดวงไฟดับ

อิลเซออยู่บนบันไดก่อนมันจะจบ

พอเธอถึงระเบียง ฝูงชนก็ชี้กันไปแล้ว ข้างบน ไปตามความโค้ง ห่างไปสามเขต ในวงแหวนแปด แท่งแสงที่ลุกสม่ำเสมอมาตั้งแต่เช้าเปลี่ยนจากทอง เป็นถ่านคุ เป็นไม่มีอะไร เหมือนเทียนที่ดับตอนมีคนเอ่ยชื่อมัน

เธอมองมันอยู่นานมาก

ข้างหลังมีเสียงเด็กผู้หญิง "ดวงนั้นของพี่ด้วยเหรอ"

"ไม่จ้ะ" อิลเซอตอบ "ดวงนั้นเป็นของคนอื่น"

เธอไม่ได้พูดว่า ยัง แต่ก็รู้สึกถึงมัน

เธอกลับเข้าห้อง มองกระป๋องชาขมบนโต๊ะ แล้วหยิบไม้ขอจากมุมห้อง อันที่เธอแบกทุกวันทำงานมาสิบเอ็ดปี และเริ่มเก็บของอย่างระมัดระวัง

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
#lantern-drift#generation-ship#mystery

อ่านต่อ