Bemind Novels
← ทุกตอน
ไซไฟ3 นาทีEnglish

คำตอบที่จริงข้อเดียว

อิลเซอตั้งกติกากับพยาน และรู้ว่ามันยอมพูดอะไร และไม่ยอมพูดอะไร

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail

"กติกานะ" อิลเซอพูด

เธอวางตะเกียงลงบนพื้น พยานนอนอยู่ในแสงเหมือนคนไข้บนโต๊ะ โทบีนั่งตรงข้ามบนลังไม้ ข้างหลังพวกเขา ชั้นล่างสุดทอดเข้าไปในความมืด ชั้นแล้วชั้นเล่าของกระดาษที่ไม่มีใครอ่านมาร้อยปี

"ถามทีละข้อ ตอบให้ครบทุกข้อ ถ้าตอบไม่ได้ ให้บอกว่า ตอบไม่ได้ ไม่ใช่ เรายังไม่พร้อม และห้ามเลือกว่าคำถามไหนที่คุณอยากให้ฉันถาม"

กติกายุติธรรม

"ฉันยังพูดไม่จบ"

เราขอโทษ

"ถ้าคุณโกหกฉัน" อิลเซอพูด "ฉันจะยัดคุณกลับเข้าผนังแล้วทาสีทับเอง"

อากาศครางเบา ชั่วขณะหนึ่งเธอสาบานได้ว่าเสียงนั้นมีความขบขัน

เรายังไม่เคยโกหกคุณ และจะไม่ทำ นั่นคือสิ่งที่เราถูกสร้างมา

"งั้นเริ่มตอบได้"


เธอคิดคำถามแรกอย่างหนัก เธอรู้ว่าอาจได้ถามแค่ไม่กี่ข้อ

"ใครส่งสัญญาณ"

เราไม่รู้ว่าใคร แต่บอกได้ว่ามันไม่ใช่ใคร มันไม่ใช่สภา ไม่ใช่ยานลำใดที่ออกจากบ้านตามเรามา ไม่ใช่เครื่องจักรของสถาปนิก

"รู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่ข้อสุดท้าย"

เพราะเราเป็นสิ่งเดียวที่ถูกสร้างมาเพื่อฟัง ถ้ามีอีกตัว มันคงพูดกับเรามาหลายปีแล้ว

คำตอบสะอาด มันนั่งอยู่ในอกเธอเหมือนก้อนหิน แต่เป็นก้อนหินที่สะอาด

"การเลี้ยวถอยกลับได้ไหม" โทบีถาม

ได้

เขาจ้อง "ได้เหรอ"

ย้อนได้ด้วยมือ จากสำนักงานนำทาง ด้วยกุญแจของผู้ก่อตั้ง ใช้คนหนึ่งคนและเจ็ดสิบนาที สภาเก็บกุญแจไว้ และไม่เคยใช้

อิลเซอนั่งนิ่งมาก มันเป็นสิ่งแรกในสองวันที่ฟังเหมือนประตู

"พวกเขาพายานกลับเข้าเส้นได้" เธอพูด "เดี๋ยวนี้เลย แล้วพวกเขาก็ไม่ทำ"

พวกเขาไม่ทำ

"ทำไมถึงไม่ทำ"

นั่นเป็นคำถามคนละข้อ

"มันคือข้อเดียวกัน"

ไม่ใช่ เราบอกได้ว่าสภาทำอะไร แต่บอกไม่ได้ว่าทำไม เราไม่มีเหตุผลของพวกเขา นั่นคือสิ่งที่เราหมายถึงเมื่อพูดว่า เราตอบไม่ได้

มันรักษากติกาของเธอ เธอต้องยอมรับ

เธอเอนหลังนั่งบนส้นเท้า เธอมีอีกข้อที่อยากถาม ข้อที่ดึงเธอมาตั้งแต่หอจดหมายเหตุ แต่เธอได้ยินความกลัวเก่า ๆ ในอกของตัวเอง ยังก่อน มันบอก ถามข้อปลอดภัยก่อน

เธอถามข้อนั้นอยู่ดี


"โทบีให้คำสัญญากับคุณ"

ห้องเงียบสนิท หัวโทบีเงยขึ้น

"อิลเซอ" เขาพูด

"ฉันกำลังถามกระจก"

ใช่

พยางค์เล็ก แข็ง ซื่อตรง อิลเซอรู้สึกว่าโทบีแข็งทื่อข้างตัว

"เขาสัญญาอะไร"

นั่นเป็นหน้าที่ของเขาที่จะบอก

"นั่นไม่ใช่ ตอบไม่ได้"

ไม่ใช่ มันคือ เขาต้องบอกเอง เราไม่คิดว่าคุณอยากให้เราเอาคำของเขามาใส่ปากเรา

เธอโกรธขึ้นมาทันที ร้อนและชัดเจน โกรธกระจก โกรธโทบี โกรธทั้งหมด เธอหันไป

เขากำลังมองมือตัวเอง หมึกที่ข้อนิ้วที่สอง รอยแผลเป็นข้ามโคนนิ้วโป้งข้างหนึ่ง ที่เธอไม่เคยถามถึง

"สามสิบปีก่อน" โทบีพูดช้า ๆ "ผมอายุสิบเจ็ด เป็นเด็กฝึกกะดึกของหอจดหมายเหตุ ผมวัดดาวครั้งแรกที่หอเก่าเพราะเบื่อ" เขากลืนน้ำลาย "แล้วคืนหนึ่งก็มีเสียงพูดกับผม ในหัว เบามาก มันถามว่าผมเห็นอะไร"

"พยาน"

"ตอนนั้นผมไม่รู้ ผมสิบเจ็ด ผมคิดว่าผมบ้า" เขาหัวเราะสั้น ๆ เจ็บปวด "ผมบอกมันไป แล้วมันขอให้ผมรักษาคำสัญญา ผมตอบว่าได้ ผมคงตอบได้กับทุกอย่าง"

"สัญญาอะไรคะ"

เขาเงยหน้า ตาเปียกหลังเลนส์กลม

"คืนนี้ผมบอกไม่ได้" เขาพูด "ผมอยากบอก และผมจะบอก แต่ไม่ใช่ก่อนที่ผมจะตัดสินใจได้ว่า ผมเป็นหนี้มันมากกว่าที่ผมเป็นหนี้เธอหรือเปล่า"

มันคือสิ่งที่ซื่อตรงที่สุดที่ใครพูดกับเธอในสองวัน และไม่ใช่คำตอบเลย

อิลเซอนั่งอยู่บนพื้นเย็น ในแสงตะเกียงยืม เธอเข้าใจเล่ห์ของพยานแล้ว หรือคิดว่าเข้าใจ มันไม่เคยโกหก มันแค่รู้ว่าจะตอบคำถามไหน และปล่อยคำถามไหนให้แขวนอยู่

และโทบี ที่เรียนรู้มันตอนสิบเจ็ด ก็ทำแบบเดียวกันมาสามสิบปี

แชร์FacebookXLINELinkedInThreadsEmail
#lantern-drift#generation-ship#first-contact#mystery

อ่านต่อ